De bewoners van De Grindhorst waren allemaal stik nieuwsgierig naar wie dat nichtje van Juliette was en zou ze echt zo goed kunnen zingen als Juliette ons te kennen gaf? Een enkeling had zich hier al op voorbereid en had haar “gegoogeld” en beweerde dat dat echt wel waar was. De verwachtingen waren hoog en ook de aanmeldlijst was te klein. Er werden nog namen tussengevoegd.

De tafels werden klaargezet. Deze keer allemaal los van elkaar want dan konden de stoelen om elke tafel staan. Er stonden wat lekkere hapjes klaar die door Juliette waren gemaakt en ook van de activiteiten commissie waren er wat chips en popcorn neergezet.

Om 16.00 uur zaterdag 8 februari zat iedereen vol verwachting klaar voor wat zou komen. Iedereen was al voorzien van een drankje en Sofie begon.

Ze startte met When the rain comes en iedereen was stil. Dat gebeurt niet vaak bij ons. Hierna stelde Sofie zich aan de bezoekers voor en vertelde dat ze tot haar 17e jaar in Limburg woonde en hierna haar opleiding had gevolgd bij Codarts, in Rotterdam, jawel! Ze had dus enkele jaren in Rotterdam gewoond en voelde zich hier al heel snel thuis. Ze vervolgde snel weer haar voorstelling met Buona sera van Louis Prima en ze nodigde iedereen uit voor een dansje op de vloer. Hieraan werd eerst schoorvoetend gehoor gegeven door Anna S. en Juliette en snel kwamen meerdere dames op de vloer. De heren lieten zich niet zien.
Sofie had vooraf laten weten dat men een verzoeknummer mocht indienen. Dat had Wies uit Den Bosch gedaan en Sofie vertolkte Het is een nacht van Guus Meeuwis. Er werd door veel mensen fijn meegezongen.

Het viel mij op dat Sofie tijdens het zingen zo veel mogelijk mensen recht aankeek zodat het leek of zij speciaal voor die persoon zong. Ze reageerde ook fijn op haar publiek. Ook liet ze horen dat ze van alle markten thuis is, zo volgden Don’t cry for me Argentina uit de musical Evita, maar ook Ketelbinkie werd niet vergeten. Hierbij werd ze ook heel goed bijgestaan door leden van ons koor. Simon and Garfunkel kwamen ook voorbij met Bridge over troubled water. En wat te denken van Mens durf te leven. Hierover werd nog gediscussieerd van wie dit lied oorspronkelijk was. Volgens Wikipedia “is dit een Nederlandstalig lied uit 1917 geschreven door Dirk Witte en uitgevoerd door Jean-Louis Pisuisse. Tegenwoordig is het een van de klassiekers uit de Nederlandstalige muziek. De melodie van het lied is afgeleid van ‘Frühling’ uit de 6 Poolse liederen van Franz Liszt.” Zo dat weten we dan ook weer.

Ook op klassiek gebied staat Sofie stevig op haar benen. Op de vraag of ze ook op klassiek gebied iets kon en wilde zingen vertelde ze ons dat ze daar ook haar hand niet voor omdraaide. Ze zong voor ons de Aria Habanera uit Carmen van Bizet. Iedereen was verbijsterd, zo mooi klonk dit. Natuurlijk moest er nu iets vrolijker volgen dus het werd rock-and-roll Crazy little thing of love.

Sofie vroeg ons of ze ook het Limburgs volkslied mocht zingen, Daar is mijn vaderland. Ook hier probeerde een enkeling mee te zingen. Ze was nu toch in Limburg aangeland en dus kwam er een bijna onbekend liedje van Toon Hermans Lenteme. Een zacht en liefdevol liedje.

Hierna werd het einde ingeluid met een verzoeknummer namelijk Halleluja en natuurlijk werd dit ook door veel mensen zo goed als mogelijk meegezongen.

Helaas was het einde toch gekomen, sneller dan we dachten. Ria v.d. H. bedankte Sofie voor haar wondermooie zangkunsten en overhandigde haar een tasje met cadeaus. Een rompertje en en pakje voor haar te verwachten baby. Er zat ook nog een doos lekkere chocolaatjes in de tas. Sofie was er heel erg verrast en blij mee. Ze vertelde dat ze het heel erg leuk vond om voor ons te zingen en dat ze blij was met de reacties van haar publiek. Ze wilde best nog eens bij ons langs komen maar niet eerder dan dat haar tweede kindje iets ouder is en ze in wat rustiger vaarwater zit.

De activiteiten commissie zou de activiteiten commissie niet zijn als ze de toeschouwers niet iets te eten zouden voorzetten. Nu was dit een versgebakken broodje met een flinke knakworst. Als toetje kon men kiezen uit koffie of thee. Beide soorten werden vergezeld van een lekkere stroopwafel.
De meeste aanwezigen bleven nog lang nakletsen. Pas toen alles opgeruimd was stond de één na de ander langzaam op om naar huis te gaan. Iedereen vond het heel erg gezellig.

Linda