Dit duo trad op vrijdag 20 juni bij ons op. Zij werden begeleid door hun vriend Roland Vonk, die elke rechtgeaarde Rotterdammer wel kent van zijn wekelijkse praatje op zondagmorgen “Het opkamertje”, op Radio Rijnmond.

Toen Frans hoorde dat zij deze middag bij ons zouden optreden aarzelde hij geen ogenblik en vroeg aan Ria v.d. H. of het mogelijk zou zijn dat hij op deze middag dan zijn verjaardagsfeestje mocht geven. Hij wilde die vrijdag iedereen trakteren omdat hij donderdag 19 juni 80 jaar was geworden. Dat vond Ria wel goed want hij vertelde dat hij dan wel voor loempia’s en saté zou zorgen. En Frans heeft natuurlijk nog steeds een puntje voor omdat hij ook altijd voor iedereen klaar staat. Hij vertelde er wel bij dat hij ook nog enkele gasten zou uitnodigen. Toen kregen de Ria’s wel een beetje de kriebels, want hoe moeten wij hen dan allemaal een plaats bieden? Ons reservebestek moest er dan ook aan te pas komen en we hadden niet voldoende soepkommen. Aan extra soepkommen konden we wel komen. De groentesoep hebben wij, o.a. met behulp van de derde Ria, ’s morgens al kleingesneden en verder afgemaakt.

Hennya had ons wat versieringen gegeven om de zaal en natuurlijk de stoel van ons feestvarken te versieren, dus dat hebben wij ook nog eventjes gedaan.
Toen hadden we nog een uurtje om een boterhammetje te eten en te relaxen voordat de drukte los zou breken.

Om drie uur waren wij paraat en toen waren de heren al gearriveerd en bezig om hun apparatuur neer te zetten en de installatie en hun stemmen te testen. Allemaal werden ze voorzien van een drankje om de kelen te smeren. Ze vertelden dat zij alle liedjes zelf schreven, de teksten als ook de muziek.
Linda ging al klaar zitten om de penningen te innen en de bezoekers die binnen waren af te vinken op de lijst. Er moest nog even iemand worden gebeld omdat ze dacht dat we om 5 uur zouden beginnen en toen konden we echt starten.

Frans werd gefeliciteerd en Bertus zette natuurlijk “zijn” verjaardagsliedje in. Hierna nam Roland Vonk de microfoon over en begon hij zijn inleiding over het eerste lied “Het is een wonder dat je leeft”. Hij had het over diverse ziektes, infecties, operaties en alle andere vreselijke zaken en eindigde dat dit alles ten doel had om de farmaceutische industrie te spekken. Natuurlijk ging daar het eerste lied ook over.

Toen vertelde Roland over Crooswijk waar hij ook heel wat voetstappen had liggen. Hij herinnerde zich Café De Vogel. Dat café bestaat nu al 30 jaar niet meer. Vervolgens een heel verhaal over de vele drank die daar over de bar ging en alle ellende die dit met zich mee bracht. En ja hoor, het volgende lied was “Crooswijk” en veel van de voorvallen die Roland vertelde kwamen ook weer in dit nummer voor.
Zo ging het met elk nummer, zoals “Gemenut”, “Nooit meer Blasé”, “Dromen”, “Mijn hart klopt voor jou”, ”Het Kralingse bos”, “Malen met die benen” over een man van middelbare leeftijd in een lycra pakje die graag jeugdig wil over komen en daarvoor sportief gebruikt maakt van een race fiets. En het werd steeds wat stiller in de zaal. Dat is een fenomeen dat we nog niet eerder hebben meegemaakt. De teksten van Roland en de liedjes die gezongen werden waren echte luisterliedjes met een prachtige tekst.
Nu moesten de kelen weer gesmeerd worden en werd er een half uurtje gepauzeerd. Dat half uurtje werd wel wat langer want het eten was inmiddels gearriveerd. Gelukkig hielpen wat gasten van Frans mee om alles rond te brengen. Nadat de loempia’s, de saté en kroepoek verorberd waren hoorden wij van veel mensen dat ze echt niets meer wilden hebben. Een enkeling had nog best trek in een kom soep. Een ijsje wilde iedereen nog wel. Ook bij af afruimen kregen we gelukkig flink wat hulp en was alles redelijk snel weer opgeruimd zodat de band weer verder kon met het tweede deel.

Dit tweede deel werd net zo goed als het eerste deel, nu met de liedjes “Families zijn gek”, “De stem van mijn moeder”. Hier werd Jos, de zanger, waarschijnlijk even overmand door nostalgische gevoelens, want hij was de tekst een beetje vergeten. Maar hij herstelde zich goed. Helemaal stil werd het toen “Alles voor mijn Jim“ werd gezongen. Het bleef nog even serieus want het volgende lied was “Zolang de dood op zich laat wachten”. Het verhaal over de opa van Roland die ziek was en de dokter die steeds langskwam. Roland die vroeg: ga ik ook dood? En die later een schoolvriendje zijn zojuist overleden tante liet zien. Het was weer tijd voor iets vrolijkers en nu werden “de Wadden” bezongen.

Noodweer, de band waar het duo Blind Vertrouwen in de 80er jaren onderdeel van was, heeft destijds (in 1997) één echte hit gehad en dat was “In de disco”. Dit werd nu ook weer gezongen en er werd zelfs hier en daar meegezongen en geneuried. Het was bekend. Het kan niet anders dan dat zij hun optreden beëindigden met een Rotterdams lied: “Rotterdam Bijvoorbeeld”.

De drie heren kregen een daverend applaus van iedereen en veel complimenten. Dit was een optreden om in te lijsten en voor herhaling vatbaar.

En Frans werd ook niet vergeten hij werd bedankt voor de loempia’s en saté.

Linda